Jedną z pierwszych linii wąskotorowych sieci spółki Georg von Giesches Erben było otwarte w 1855 roku połączenie pomiędzy hutą „Wilhelmina” w Szopienicach a kopalnią „Morgenroth”, która znajdowała się w Janowie, przy obecnej ulicy Szopienickiej (w 1883 roku połączona wraz z innymi zakładami w skonsolidowaną kopalnię Giesche) o rozstawie torów 785 mm. Na tej linii jako siły pociągowej używano początkowo koni. W tym samym roku do Szopienic doprowadzono połączenie Górnośląskiej Kolei Wąskotorowej.
Od 25 maja 1909 roku spółka spadkobierców Gieschego uzyskała od Ministerstwa Robót Publicznych licencję na przewozy osobowe pomiędzy hutą cynku „Wilhelmina” w Szopienicach a szybem „Carmer” kopalni „Giesche” (późniejszy „Wieczorek”). Linią tą wożono zarówno towary, jak również górników i urzędników koncernu. W dniu 6 stycznia 1914 roku Dyrekcja Okręgowa Kolei wydała spółce Georg von Giesches Erben zezwolenie na uruchomienie ruchu osobowego pomiędzy Giszowcem a szybem Carmer. W latach 1910–1919 pruska państwowa kolej zatwierdziła dla tej sieci specjalne przepisy i instrukcje eksploatacyjne, zatwierdzone ponownie w 1929 roku przez polską Dyrekcję Okręgową Kolei w Katowicach, wydane wówczas w formie dwujęzycznej – polskiej i niemieckiej.