spływy kajakowe na Polesie (Wilno - Pińsk - Słonim - Mosty - Wilno) w lipcu 1937 oraz kurs żeglarski w Trokach-Żodziszkach w 1939. Załogę prowadziła najpierw Wiera Towstolesówna, a po niej, prawdopodobnie od 1936 Stanisława Załużna.
Szafirowa Piątka organizowała nadal obozy; w 1934 roku w Prużanie, w 1936 roku w Wirach. Uczestniczyła w zlotach Chorągwi Wileńskiej ZHP w 1932 i 1937 oraz w Zlocie Jubileuszowym w Spale, gdzie defilowała z pięćdziesięcioma barwnymi palmami wileńskimi wysokości półtora metra, wykonanymi przez jeden z zastępów.
W 1936 Koło Przyjaciół Harcerstwa ufundowało drużynie sztandar. Kiedy w 1937 było już około stu dziewcząt, dokonano podziału na dwie drużyny. Szafirowa Piątka prowadzona przez Katarzynę Piotrowicz, objęła starsze dziewczęta. Młodsze włączono do nowej drużyny, która otrzymała numer XXII i którą prowadziła Bronisława Tubielewiczówna. W 1938 dwa zastępy z Szafirowej Piątki wzięły udział w obozie starszych dziewcząt na Huculszczyźnie, zorganizowanym przez referat starszych dziewcząt Komendy Chorągwi.
Działalność drużyny została opisana w książce o gimnazjum im. Orzeszkowej Była taka szkoła, bazującej na niewydanej pozycji Historia Szafirowej Piątki, opracowanej przez dawne członkinie oraz w książce o harcerkach żeglarkach Pod żaglami Grażyny.
Kategoria:Historia Wilna (II Rzeczpospolita) Kategoria:Skauting i harcerstwo w II Rzeczypospolitej