Za jego życia pałac przeworski stał się jednym z centrów życia towarzyskiego i kulturalnego ówczesnej Galicji.
Odziedziczywszy w 1818 po śmierci Izabeli Lubomirskiej jej pałac w Wiedniu z cenną biblioteką i kolekcją dzieł sztuki, a także część zbiorów artystycznych z Łańcuta, przeniósł te zbiory do Przeworska. Zbiory te dzięki zakupom znacznie poszerzył tworząc tu ważny ośrodek muzealny. M.in. gromadził broń, medale, numizmaty i pamiątki historyczne oraz cenne druki i rękopisy. Wraz z Józefem Maksymilianem Ossolińskim został współtwórca Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. W 1823 zawarli umowę w której zgodził się na włączenie swoich zbiorów do fundacji Ossolińskich pod warunkiem przyznania jego rodzinie dziedzicznej kuratorii literackiej nad Zakładem i wyodrębnienia zbiorów w postaci Muzeum książąt Lubomirskich. W 1826 umowa została zatwierdzona przez Stany Galicyjskie. W 1829 w związku z tym rozpoczął przebudowę gmachu bibliotecznego we Lwowie. Autor kilku prac, m.in. Zbioru widoków celniejszych ogrodów polskich, Lwów 1827.