W trakcie szczytu w Mediolanie, który odbył się w dniach 28–29 czerwca 1985 roku, zaprezentowano opracowania dwóch komitetów ds. reform powołanych w 1984 roku podczas szczytu w Fontainebleau. Dokumenty te nie odegrały jednak decydującej roli w przebiegu obrad. Kluczowe znaczenie miała natomiast inicjatywa przedstawiona przez Kohla i Mitterranda, zakładająca konieczność przeprowadzenia szeroko zakrojonych reform instytucjonalnych.

Propozycje te spotkały się z krytyczną reakcją części państw członkowskich, w tym m.in. Wielkiej Brytanii i Grecji. Pomimo tego Rada Europejska podjęła decyzję o zwołaniu konferencji międzyrządowej z udziałem wszystkich państw członkowskich, której celem miało być opracowanie szczegółowych propozycji reform. Decyzja ta została przyjęta mimo braku jednomyślnego poparcia, co stanowiło istotną zmianę w dotychczasowej praktyce podejmowania decyzji w ramach Wspólnot.

Szczyt w Mediolanie wpisywał się formalnie w dotychczasowy schemat funkcjonowania polityki europejskiej, w którym często odkładano ostateczne rozstrzygnięcia, przekazując je do dalszych prac gremiów eksperckich i międzyrządowych.