Od połowy XIX w. Lan Xang wraz ze swą stolicą w Luang Prabang stało się wasalem Syjamu. Przez pewien czas jego władcy byli nawet zmuszeni płacić podwójną daninę – Syjamowi i Annamowi. Od drugiej połowy XIX w. coraz większe zainteresowanie tym rejonem Azji wykazywali Francuzi. Podczas misji rekonesansowej w pobliżu Luang Prabang (w roku 1861) umarł na malarię francuski badacz Indochin, odkrywca Angkor Wat – . Od 1885 r. Francja utrzymywała w Luang Prabang swojego wicekonsula, którym został , i wreszcie w 1893 r. całe królestwo zostało inkorporowane do francuskiego Laosu. Wcześniej, bo w 1887 r., miasto zostało jeszcze zdobyte i splądrowane przez sojusznicze wojska Białych Tajów pod wodzą Deo Van Tri oraz bandytów z Junnanu (tzw. Czarne Flagi) – doszło wówczas do zniszczenia Pałacu Królewskiego oraz świątyni Wat Visunarat(Stuart-Fox 2008: 364): Jej budowa rozpoczęła się w 1512 roku i trwała 3,5 roku. W efekcie powstała najwspanialsza świątynia królestwa. Miała 5 naw, a dach dźwigało 12 potężnych kolumn. Po zniszczeniu została odbudowana w 1898 r. przez Francuzów na podstawie wcześniejszych szkiców. Budynek wybudowano jednak nie z drewna, które było pierwotnym budulcem, ale z cegły pokrytej sztukaterią.