kouti – sypialnia mnichów. Większość z tych obiektów znajduje się w części miasta pomiędzy wzgórzem Phu Si a brzegiem Mekongu. Cechą charakterystyczną laotańskich świątyń jest ozdobne zwieńczenie środkowej części górnej krawędzi dachu – dok so fa. Wśród świątyń Luang Prabang wyróżnia się cztery style: I – najstarszy styl; obwód podstawy jest mniejszy od obwodu dachu. Przykład: Wat Wisoun. II – wielopiętrowe, nisko opuszczone dachy symbolizujące buddyjską kosmologię. Przykład: Wat Xieng Thong. III – nisko opuszczone dachy. Przykład: Wat Long Khoun. IV – wąskie, wysokie ściany, krótsze okapy. Przykład: Wat Pahuak.
Cechy stylu budowy świątyń charakterystycznego dla Luang Prabang to: Piętrowe, bardzo nisko opuszczone dachy Przedsionki z kolumnami ozdobione bogatymi ornamentami (w tym sztukateriami i freskami na suchym tynku)
Posąg Buddy Phrabang (laot. //)