W latach 1973–1976 powstały nowe kierunki: historia, pedagogika pracy kulturalno-oświatowej, pedagogika opiekuńczo-wychowawcza, bibliotekoznawstwo z informacją naukową, filologia germańska i pedagogika szkolna (ten ostatni na krótko). Od roku akademickiego 1974/1975 zakłady zastąpiono instytutami: Nauk Społeczno-Politycznych, Filologii Polskiej oraz Nauk Pedagogicznych.
W latach 80. działało trzynaście kierunków, sześć instytutów (Filologii Polskiej, Historii, Nauk Społeczno-Politycznych, Wychowania Muzycznego, Matematyki i Techniki), cztery katedry (Filologii Germańskiej, Filologii Rosyjskiej, Teorii Nauczania i Wychowania oraz Pedagogiki Społecznej) i 27 zakładów. Dwa studia tworzyły jednostki międzywydziałowe (Języków Obcych, Wychowania Fizycznego i Sportu). Istniały również dwie pracownie: Nowych Technik Nauczania i Praktyk Pedagogicznych. Działało wydawnictwo i biblioteka uczelniana. Liczba pełnoetatowych pracowników wynosiła: 185 (w 1975), 261 (w 1980), 290 (w 1985). Wśród nich było 31 profesorów oraz docentów i 88 doktorów. W 1975 studia rozpoczęło 3069 studentów (1134 dziennych), w 1980 było to 2829 osób (1500 dziennych), a w 1985 – 3080 studentów (1870 dziennych).