Prawo upadłościowe (do dnia 31 grudnia 2015 Prawo upadłościowe i naprawcze) – ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. zawierająca przepisy dotyczące polskiego postępowania upadłościowego i postępowania naprawczego, regulująca zasady wspólnego dochodzenia roszczeń wierzycieli od niewypłacalnych dłużników (przedsiębiorców i osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) oraz skutki ogłoszenia upadłości, a także przed 1 stycznia 2016 zasady postępowania naprawczego wobec przedsiębiorców zagrożonych niewypłacalnością.
Geneza Do czasu wejścia w życie ustawy z 2003 roku problematykę prawa upadłościowego i naprawczego w polskim systemie prawnym regulowały między innymi następujące akty prawne: Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe; Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo o postępowaniu układowym. Po transformacji ustrojowej w Polsce, w związku z unowocześnieniem się obrotu gospodarczego dostrzeżono potrzebę uchwalenia nowej, kompleksowej regulacji tej dziedziny prawa. Oba rozporządzenia z okresu międzywojennego były wielokrotnie nowelizowane i posługiwały się dawną terminologią, niedostosowaną do systemu prawnego w Polsce.