W 1907 r. na uniwersytecie w Bernie ostatecznie uzyskał stopień naukowy doktora filozofii. Zarówno podczas studiów, jak i po ich zakończeniu, pracował nad biografią swojego stryjecznego pradziada oraz imiennika, generała Michała Sokolnickiego. W 1909 r. był jednym ze współzałożycieli Towarzystwa Pisarzy Polskich w Zakopanem. Podczas pobytu w Zakopanem, ze strony Rafała Radziwiłłowicza miał otrzymać propozycję przystąpienia do masonerii, którą to ofertę za radą Piłsudskiego odrzucił.
W 1911 należał do grona publicznych krytyków zarządzania Muzeum Polskim w Rapperswilu. Podnosił m.in. konieczność gruntownej reformy Muzeum, co doprowadziło do trwającego kilka lat, wielowątkowego konfliktu pomiędzy Sokolnickim a władzami ośrodka. Z czasem coraz więcej czasu Sokolnicki poświęcał działalności politycznej u boku Piłsudskiego, zdobywając jeszcze przed wybuchem wojny status jednego z jego najbliższych współpracowników. W latach 1909–1912 często przebywał w Krakowie, gdzie wówczas mieszkali jego rodzice. Pisał w owym czasie artykuły do krakowskiej „Krytyki”.