Henri Duhamel (ur. 9 grudnia 1853 w Paryżu, zm. 7 lutego 1917 w Gières, departament Isère) – francuski alpinista, organizator ruchu alpinistycznego i pionier narciarstwa turystycznego w Alpach Delfinackich i w regionie Grenoble.
Życiorys W wieku 13 lat stracił ojca. Gdy miał 20 lat, z powodów zdrowotnych, przeniósł się z matką w Alpy, do Gières w dolinie Grésivaudan. Tu zachwycił się górami i związał się z nimi na całe życie. Był człowiekiem o wielkiej energii działania i żelaznej woli. Niepowodzenie w próbach pierwszego wejścia na Pic Occidental – najwyższy wierzchołek la Meije, w czym ubiegł go w 1877 r. Emmanuel Boileau de Castelnau, zwielokrotniło jedynie jego wysiłki na polu alpinistycznej eksploracji grupy Écrins. W ciągu kilku lat dokonał 23 pierwszych wejść nowymi drogami, w tym 8 na niezdobyte dotąd szczyty. M.in. dokonał pierwszych wejść na Pic Gaspard (3883 m n.p.m., w 1878) i la Meije Orientale (3890 m n.p.m.) oraz pierwszego przejścia południowej ściany Barre des Écrins (południową granią na Pic Lory, 4088 m n.p.m., w 1880) z przewodnikami P. Gaspardem i jego synem.
W 1874 r. był współzałożycielem i pierwszym (tymczasowym) prezesem Sekcji Izery Francuskiego Klubu Alpejskiego (section de l’Isère du Club Alpin Français) w Grenoble. Funkcję prezesa tej sekcji pełnił również później w latach 1884–1887.