Trudności finansowe pogłębiły problemy psychiczne Wooda, którego dręczyła depresja. Zaczął popadać w coraz większy alkoholizm. Wraz z żoną Kathy musieli wyprowadzić się z Hollywood i zamieszkali w domku letniskowym należącym do przyjaciela, Petera Coe. Wood zmarł oglądając mecz futbolu amerykańskiego w piwnicy należącej do Coe. Dostał ataku serca i zaczął wzywać pomocy. Nierzadko zdarzało mu się awanturować po pijanemu, więc nikt nie zwrócił uwagi na jego agonię. Po 90 minutach żona znalazła na dole martwe ciało Wooda. Kathy nigdy nie wyszła potem powtórnie za mąż. Zmarła 26 czerwca 2006 roku.
Pośmiertna sława Miłośnicy kiczu oraz filmowej tandety uznali Wooda za jednego z najgorszych reżyserów wszech czasów. Pośmiertna sława rozpoczęła się dwa lata po śmierci Wooda, kiedy jego „arcydzieła” zostały opisane w książce Nagrody złotego indyka (ang. The Golden Turkey Awards). Jej autorzy Michael i Harry Medved podjęli próbę wyróżnienia najgorszych filmów w historii kina. Medved uznali Wooda za najgorszego reżysera. W głosowaniu czytelników film Plan 9 wygrał plebiscyt na najgorszy film.
Wielu miłośników kina klasy B wskazuje na wiele znacznie bardziej niedoskonałych produkcji, które „wygrywają” z filmem Wooda pod każdym względem. Autor eseju Niesamowicie dziwne filmy Jim Morton stwierdził: