Leon Płotka (ur. 4 maja 1889 w Turzy koło Wągrowca, zm. 7 sierpnia 1954 w Poznaniu), polski duchowny katolicki, działacz społeczny.
Był synem Władysława (urzędnika pocztowego) i Katarzyny z Menclów. Ukończył gimnazjum klasyczne w Nakle (egzamin dojrzałości w 1908), następnie studiował teologię w seminariach poznańskim i gnieźnieńskim. 11 lutego 1912 przyjął święcenia kapłańskie w Gnieźnie. Pracował jako wikariusz w Kamieńcu koło Trzemeszna, Szaradowie koło Szubina oraz w kościele Św. Trójcy w Bydgoszczy. Po utworzeniu przy tym kościele nowej parafii został jej pierwszym administratorem (1924). W 1925 przeszedł na stanowisko proboszcza w Zbąszyniu. Obowiązki łączył z funkcją notariusza dekanalnego, a od 1931 dziekana dekanatu zbąszyńskiego. Był jednym z głównych organizatorów XI Zjazdu Katolickiego w Wielkopolsce, który miał miejsce w Zbąszyniu 19-20 czerwca 1931, z licznym udziałem Polaków zamieszkałych w Niemczech. Proboszcz Płotka był również inicjatorem budowy Domu Katolickiego w Zbąszyniu. W marcu 1936 objął parafię św. Stanisława biskupa w Ostrowie Wielkopolskim. W ramach pracy w tej parafii redagował tygodnik "Posłaniec Niedzielny".