thumb|Pierwsze wydanie bazylejskie z 1575 roku, edycja Pietra Perny – strona tytułowa. thumb|Przekład niemiecki – strona tytułowa wydania Andreasa Luppiusa z 1686 roku.
Arbatel de magia veterum (pl. Arbatel: O magii Starożytnych) – renesansowy łaciński grymuar poświęcony magii rytualnej i teurgii, opublikowany po raz pierwszy w 1575 roku w Bazylei w Szwajcarii przez oficynę Pietro Perny. Dzieło wyróżnia się na tle ówczesnej literatury ezoterycznej silnym zabarwieniem chrześcijańskim i neoplatońskim oraz unikalnym systemem opartym na współpracy z tzw. Duchami Olimpijskimi.
Pochodzenie i struktura dzieła Książka została wydana anonimowo. W późniejszych wiekach często błędnie przypisywano ją Heinrichowi Corneliusowi Agrippie; była m.in. włączana do wydań jego dzieł zebranych jako część rzekomej „Czwartej księgi filozofii okultystycznej”. Współczesna krytyka tekstowa wskazuje na powiązania autora ze środowiskiem Paracelsusa. Za ostatecznego redaktora tekstu bywa uważany szwajcarski humanista Theodor Zwinger.