Święty Hieronim na pustyni (wł. San Girolamo) – nieukończony obraz tworzony w latach 80. XV wieku przez Leonarda da Vinci. Znajduje się w zbiorach Pinakoteki Watykańskiej.
Opis obrazu Motyw św. Hieronima, greckiego uczonego żyjącego w IV wieku, był popularny wśród twórców renesansowych. Obrazy przedstawiające św. Hieronima namalowani m.in. Masaccio, Piero della Francesca, Andrea Mantegna, Giovanni Bellini, Lorenzo Lotto, Domenico Ghirlandaio. Na obrazach uwieczniano głównie okres samotniczego życia św. Hieronima na Pustyni Syryjskiej, który przypadał na okolice lat 374–378. Choć wówczas św. Hieronim miał około trzydziestu lat, na obrazach był uwieczniany jako starzec.
Podobnie jak inni artyści, Leonardo przedstawiał świętego jako starca. Na obrazie św. Hieronim jest wychudzony i wynędzniały, jego zmanierowana twarz wyraża żal za grzechy. Na głowie świętego nie ma włosów. Lewą dłonią św. Hieronim dotyka szaty, w prawej trzyma kamień, którym pomimo samotności chce się uderzyć w ramach pokuty. Widoczne są ścięgna na napiętej szyi i ramionach. Święty siedzi przed grotą. Fałdy szat ujęto asymetryczne. W formie szkicu zaznaczone są elementy ikonografii Hieronima: kardynalny kapelusz (jako czerwona plama tuz przy draperii), krucyfiks (słabo widoczny przy prawym górnym brzegu obrazu), lew (na pierwszym planie).