Po powrocie z zesłania wrócił do Warszawy, gdzie natychmiast osadzono go powtórnie w więzieniu. Współpracował z „Gazetą Polską”, „Gazetą Warszawską”, „Biblioteką Warszawską”. Żonaty z Felicją z Pancerów, a następnie z jej siostrą Emilią, miał syna Kazimierza (1870–1932), redaktora „Czasu”. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera Y, wsch.).
Twórczość Gustaw Ehrenberg debiutował rozprawami z estetyki. Był autorem zbiorku poezji Dźwięki minionych lat, który oficjalnie ukazał się w Paryżu w 1848 rokuWersja cyfrowa pierwszego wydania w serwisie Polona.pl. Opublikowano w nim po raz pierwszy polską pieśń rewolucyjną Gdy naród do boju wystąpił z orężem, napisaną przez Ehrenberga w 1836. Wiersz ten, odnoszący się do wydarzeń powstania listopadowego, przeciwstawiał kunktatorskich magnatów patriotycznie nastawionemu ludowi.
Ehrenberg uprawiał lirykę tyrtejską, której przykładem jest wiersz Szubienica Zawiszy. Utwór ten upamiętnia postać Artura Zawiszy, straconego w 1833 uczestnika partyzantki Zaliwskiego.