Ponadto nawiązana w 1930 znajomość ze znanym grafikiem i plakacistą Cassandre’em (Adolphe Édouard Jean Marie Mouron) ułatwiła mu kontakty ze zleceniodawcami.
W 1929 ożenił się z Madeleine Planchon. Stracił ją dziesięć lat później podczas działań nowo rozpoczętej II wojny światowej. Utracił wówczas także pracownię, mieszczącą się w jego rodzinnym domu przy Nowym Świecie. Po wojnie szybko wrócił do pracy w nowym lokalu – przy ul. Okólnik 9, gdzie tworzył już do końca życia. Wraz z zaistniałymi po 1945 przemianami ustrojowymi, odrzuceniem gospodarki wolnorynkowej i niemal całkowitym zanikiem reklamy, poszerzył swoją twórczość malarską (w późnych latach 50. nawiązywał do estetyki kubizmu) i ilustratorską. Pełnił funkcję kierownika graficznego w wydawanym przez Zarząd Główny Ligi Kobiet piśmie „Kobieta”. Ponadto uczestniczył w tworzeniu polichromii na kamienicach przy warszawskim Rynku Starego Miasta. Kontynuował też projektowanie wnętrz, m.in. wielu warszawskich sklepów, restauracji i salonów wystawowych. Przede wszystkim jednak był autorem projektu kryształowych kandelabrów w Sali Kolumnowej oraz żyrandoli w niektórych pomieszczeniach Sejmu.
Stworzył ilustracje do wielu książek, m.in. Pana Tadeusza Adama Mickiewicza.