Jako gubernator prowincji Szantung (od grudnia 1899) podczas powstania bokserów odmówił podporządkowania się cesarskiemu rozkazowi nakazującemu poprzeć powstańców i na podległym sobie obszarze krwawo tłumił buntowników. Po jego stłumieniu został w 1901 mianowany gubernatorem Zhili; stał się jednym z głównych inicjatorów reform dotyczących przede wszystkim modernizacji armii i szkolnictwa na wzór zachodni. Stopniowo skupiał w swoich rękach coraz większą władzę, obejmując stanowiska naczelnego zarządcy kolei (1902), doradcy Komitetu Rządowego, naczelnego dyrektora ds. handlu, prezesa Towarzystwa Żeglugi, naczelnego dyrektora poczt i telegrafów (1903) oraz członka i pierwszego doradcy Komitetu Reorganizacji Armii. W 1904 stanął także na czele utworzonej według wzorców japońskich Nowej Armii, utrzymywał dobre stosunki z cudzoziemcami, a w 1907 zainicjował utworzenie w Tiencinie pierwszego zgromadzenia powiatowego.
W 1907 został odwołany ze stanowiska gubernatora Zhili, mianowany natomiast honorowym członkiem Rady Wojennej został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Zagranicznych.