Charles Watson-Wentworth (ur. 13 maja 1730 w Wentworth Woodhouse, zm. 1 lipca 1782 w Wimbledonie) – wigowski polityk brytyjski, dwukrotny premier Wielkiej Brytanii. Zgromadził się wokół niego tak zwany „Stary Kadłub Wigów”, w którym znaczną rolę odgrywał Edmund Burke.
Był synem , i lady Mary Finch, córki 2. hrabiego Nottingham. Wychowywał się w rodzinnym Wentoworth Woodhouse w południowym Yorkshire. Wykształcenie odebrał w Westminster School oraz w St John’s College na Uniwersytecie Cambridge. W 1746 r. zaciągnął się do armii księcia Cumberland, która tłumiła powstanie jakobitów.
Do 1733 r. pisany jako Czcigodny Charles Watson-Wentworth, od 1733 do 1746 wicehrabia Higham, od 1746 hrabia Malton. Po śmierci ojca w 1750 r. odziedziczył tytuł 2. markiza Rockingham i zasiadł w Izbie Lordów. Był wówczas znany jako wielki amator wyścigów konnych. Nawet kiedy stanął na czele brytyjskiego rządu, nie widział powodu, by w czasie np. ciężkiego kryzysu gabinetowego nie mógł pojechać oglądać ulubionych wyścigów.
Już w 1751 r. został Lord of the Bedchamber króla Jerzego II. W 1761 r. otrzymał Order Podwiązki. Stanowisko na dworze królewskim utracił w 1762 r., po tzw. „masakrze pelhamowskich niewiniątek”.