został jednym z płacmistrzów armii i został powołany do Tajnej Rady.
Pierwszym ważnym urzędem w karierze Northa był urząd kanclerza skarbu, który objął w grudniu 1767 r. Równocześnie został przewodniczącym Izby Gmin. Zdolny i ambitny minister, stronnik króla Jerzego III, szybko piął się po szczeblach kariery. Po rezygnacji księcia Grafton ze stanowiska premiera, North stanął 28 stycznia 1770 r. na czele rządu Jego Królewskiej Mości. Na stanowisku premiera prowadził nieudolną politykę w stosunku do kolonii amerykańskich, czym spowodował ich bunt i wojnę o niepodległość, która zakończyła się klęską Wielkiej Brytanii. O upadku jego rządu przesądziła klęska pod Yorktown w 1781 r. Izba Gmin wyraziła wówczas wotum nieufności wobec gabinetu Northa, co było pierwszym takim przypadkiem w historii brytyjskiego parlamentaryzmu. North zrezygnował z urzędu 20 marca 1782 r.
Do władzy North powrócił 2 kwietnia 1783 r., kiedy został ministrem spraw wewnętrznych (był nim do 19 grudnia 1783 r.) w gabinecie księcia Portland. Portland był jednak tylko figurantem – właściwą władzę sprawowali North i lider radykalnego skrzydła wigów, Charles James Fox (stąd gabinet ten nosi nazwę Fox-North Coalition). Rząd upadł już w grudniu 1783 r.