Rycerze (gr. Ιππείς Hippeis) – druga zachowana komedia Arystofanesa, a czwarta pod względem kolejności powstania, wystawiona w 424 p.n.e. na Lenajach. Zajęła w konkursie pierwsze miejsce; była pierwszą sztuką, którą Arystofanes wystawił pod swoim nazwiskiem. Jak w poprzednich sztukach – niezachowanych Babilończykach i zachowanych Acharnejczykach, komediopisarz opowiada się przeciw strategowi Aten, Kleonowi, tym razem przedstawionemu jako Paflagon, jedna z głównych postaci.
Postacie Sztuka charakteryzuje się wyjątkowo małą liczbą partii mówionych; występują tu tylko: Kiełbaśnik (później Agorakritos); Paflagon (Kleon); Pan Lud (czyli cały lud ateński) i jego słudzy, rzeczywiści wodzowie ateńscy: Sługa I (Demostenes); Sługa II (Nikiasz); i oczywiście obowiązkowy Chór – tytułowych Rycerzy.
Treść Nowy sługa Pana Luda, Paflagon, zdołał go omamić i odsunąć od wpływu na niego dwoje pozostałych sług. Ci postanawiają się zwrócić o pomoc do innego człowieka, tak jak Paflagon-Kleon pochodzącego z dołów społecznych, wytwórcę kiełbas – Kiełbaśnika (przy czym Arystofanes wypomina Kleonowi zawód garbarza).