thumb|Zbroja końska, XVI w. Zbroja końska (także: ladr) – rodzaj zbroi zwierzęcej przeznaczonej dla koni. Zazwyczaj osłaniała większą część ciała zwierzęcia oprócz pyska i nóg.
Historia thumb|Oddział ciężkiej jazdy, bitwa pod Orszą Opancerzenie zwierząt bojowych znane było już w starożytności. W Europie Zachodniej zaczęto je stosować w XIII w. Początkowo zbroja końska miała postać watowanego kropierza, później – kolczugi lub zbroi łuskowej nakładanej na konia. W XV w. i w I połowie XVI w. uzyskała ostateczną formę pełnej zbroi płytowej.
Potrzeba jej stosowania brała się stąd, że konie stosunkowo krótko służyły w bitwie. Początkowo sporadycznie stosowana, głównie przez bogatszych wojowników i władców. W późniejszym okresie stosowała ją cała ciężka jazda, a niekiedy lekka posiadała proste, lekkie zbroje końskie. Stosowana była jeszcze krótko po rozpowszechnieniu broni palnej, lecz szybko zanikła.
Używano jej przez: ciężką jazdę katafraktów ciężkie rydwany
Rodzaje Lekką zbroję płytową stanowił naczółek, czasem uzupełniony lekkim nakarczkiem i napierśnikiem.