Błagalnice (gr. , Hiketides; łac. Supplices) – tragedia grecka napisana przez Eurypidesa w V w. p.n.e. Jest to jedno z 18 lub 19 jego zachowanych do dzisiaj dzieł.
Głównym wątkiem dramatu jest częsta w literaturze greckiej kwestia godnego pogrzebu. Tytułowe błagalnice to matki poległych uczestników wyprawy Siedmiu przeciw Tebom. Tebanie odmówili wydania zwłok poległych, uniemożliwiając ich godny pochówek. Teść jednego z zabitych bohaterów, król Argos, Adrastos, wraz z chórem błagalnic przybywa do Tezeusza, króla Aten, by prosić go o pomoc. Dzięki interwencji Aten ciała poległych zostają odzyskane. Błagalnice już w starożytności zostały scharakteryzowane jako „pochwała Aten” ().
Kontekst historyczny Większość badaczyChoć np. H. D. F. Kitto pisał: Zupełnie niewiarygodne natomiast wydaje się twierdzenie, że Błagalnice to typowa pièce d'occasion, sztuka, której inspirację stanowi jakieś szczególne zdarzenie czy sytuacja. Zdarzenia, jakie miały miejsce pod Delionem, być może podsunęły temat Błagalnic albo może sprawiły, że postanowił je wykorzystać w tym momencie, a nie później, ale to nie oznacza, że w swej sztuce nieustannie ma na myśli Delion.