Krytyka i interpretacja Nie wiadomo, czy tragedia zdobyła pierwszą nagrodę w ateńskim konkursie tragików. Na tle pozostałych sztuk Eurypidesa wydaje się niektórym komentatorom mało spójna pod względem kompozycji (krytykowano ją za to już w starożytności). Jerzy Łanowski uważał jednak, że musiała być okazałym i świetnym widowiskiem. Najczęściej mówi się, że jest to sztuka patriotyczna, wychwalająca Ateny i ich demokratyczny ustrój. Eurypides przeciwstawia tu wielkoduszność i mądrość Tezeusza bezbożnej arogancji tebańskiego króla, Kreona. Przypisuje Atenom zaszczytną rolę w wydarzeniach mitycznej przeszłości. Albin Lesky zwraca uwagę, że Błagalnice są swego rodzaju „czarną owcą” wśród utworów Eurypidesa ze względu na nietypowe dla tego twórcy optymistyczne przedstawienie losu bohatera, który pokłada ufność w bogach i nie doznaje zawodu. Z drugiej strony, zauważa, że ogólna tonacja sztuki jest dość pesymistyczna, a zawarta w niej pochwała Aten została zrównoważona goryczą. Również Łanowski zauważa, że „nie sposób zlekceważyć złośliwości” pod adresem ateńskiego ustroju włożonych w usta tebańskiego herolda. Jego zdaniem Eurypides jednocześnie chwali demokrację, jako pewien wymarzony ideał i dostrzega niedoskonałości w jej faktycznym funkcjonowaniu.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Pełny tekst w oryginale
Kategoria:Dramaty Eurypidesa