Instrumentalizm (łac. instrumentum "narzędzie"), (filozof.) – współczesny kierunek filozoficzny będący odmianą pragmatyzmu. Według niego cała wiedza i wszelka działalność ludzka pełnią jedynie funkcje instrumentalne, czyli stanowią narzędzia (instrumenty) służące przystosowywaniu się do środowiska i opanowywaniu go.
Instrumentalizm uważany jest za późną odmianę pragmatyzmu, wyrażoną przez Johna Deweya. Głosił on program "powszechnej przebudowy" ustroju społecznego, w której nauka miała pełnić rolę instrumentu, służącego wprowadzaniu konkretnych zmian.
Podstawowe założenia Według instrumentalistów, cała wiedza i wszelka działalność ludzka (w tym działalność tak intelektualna, jak i praktyczna), są jedynie reakcjami na bodźce środowiska i pełnią jedynie funkcje instrumentów. Są narzędziami, służącymi człowiekowi do przystosowania się do swojego środowiska i opanowania go. Instrumentalizm głosi, że teorii naukowych i twierdzeń nie można oceniać z punktu widzenia ich prawdziwości lub fałszywości, ponieważ są jedynie regułami wnioskowania;