Przy tym jednak, będąc obyczajową powieścią romantyczną, Ulana niezaprzeczalnie jest również charakterystyczną dla tamtej epoki powieścią społeczną o „krzywdzie chłopskiej”St. Burkot, dz. cyt., s. 22..
Dodatkowy walor stanowią specyficzne zabiegi narratorskie pisarza.Por. St. Burkot, dz. cyt., s. 19-22.. Przy zwyczajowym wtedy stosowaniu komentarzy narratora odautorskiego, opowieść urozmaica nie tylko wprowadzenie stylizacji gwarowej. Jak zauważono, zmienność i giętkość techniki narracyjnej Kraszewskiego przejawia się tu głównie w zastosowaniu formuły tzw. opowiadania z perspektywy postaci„Całe partie Ulany w sensie stylistycznym są zapowiedzią tej formuły narracyjnej, która ukonstytuowała się ostatecznie jako odrębna technika w powieści europejskiej dopiero w Pani Bovary Flauberta” (St. Burkot, dz. cyt., s. 20).. Nie poprzestając na tym, autor przekształca jej formę gramatyczną poprzez wykorzystanie zmiany czasów (przeszłego na teraźniejszy). Dzięki tym nowatorskim poszukiwaniom w zakresie narracji Ulana zyskuje też inny wymiar w XIX-wiecznej literaturze rodzimej.
Późniejsze wydania Mimo wielu istotnych różnic wprowadzonych przez autora do drugiego wydania z 1855 r., nie uwzględniono ich już w późniejszych wydaniach opartych na autoryzowanej edycji z 1874 roku.