W 1918 Kozielewski znów został instruktorem kursów harcerskich. Jednocześnie wydał dwie publikacje historyczne (Zawisza Czarny z Garbowa i Pierwsza Szkoła Wojskowa w Polsce). Od 1919 poświęcił się pracy naukowej, aby w 1923 na podstawie pracy Łukasz Górnicki uzyskać tytuł doktora nauk humanistycznych. W 1920 został wizytatorem szkół średnich w Wilnie. W następnych latach uczył też w Częstochowie i Warszawie.
Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku, w wolnych chwilach pisząc wiersze o pięknie przyrody.
W dwudziestoleciu międzywojennym był redaktorem tygodnika „Harcerz”, w 1925 opublikował powieść Harcerskie troski (1925) oraz rozpoczął ożywioną działalność pedagogiczną. Z Tadeuszem Strumiłłą w 1926 roku w Wieleniu nad Notecią założył ośmioklasowe gimnazjum połączone z nauką zawodu: stolarstwa, szewstwa, ślusarstwa i ogrodnictwa, które było eksperymentem pedagogicznym. Po przeniesieniu się do Brwinowa wydał w 1930 tomik poezji Tchnienie przyrody.