Po zakończeniu wojen z Turcją Wielka wojna z Turkami 1683–1699, zakończona traktatem karłowickim spowodowała uwolnienie od panowania tureckiego większości zagarniętych ziem chorwackich oraz węgierskich. Mimo to Pogranicze nie tylko nie zostało zlikwidowane, ale wręcz rozszerzono jego zasięg na wiele terenów przejętych od Turków (dolna Slawonia oraz południowe i wschodnie fragmenty dzisiejszej Wojwodiny, tj. Srem, Baczka i wschodnia część Banatu). Habsburgowie wysoko cenili sobie możliwość bezpośredniej kontroli nad tymi terenami oraz możliwość uzyskania tanich, sprawnych i licznych oddziałów wojskowych. M.in. powołano wówczas tzw. serežan – tworzących niepłatne oddziały pomocnicze (służba w nich zwalniała jednak z wszelkich podatków) o uprawnieniach także policyjnych, służące głównie do patrolowania trudnych regionów na granicy z Bośnią.
W 1737 zniesiono Statuta Valachorum. W tym okresie zreorganizowano Pogranicze, tworząc cztery Krajiny: Varaždinską, Karlovačką, Slawońską i Banacką. W drugiej połowie XVIII w. ponad 8% mieszkańców Pogranicza stanowili żołnierze (w skali całej monarchii – ok. 1,5%) – wyszkolona, profesjonalna siła, używana nie tylko na granicy tureckiej.