Banacki Pułk Piechoty Pogranicza Wojskowego w Pančevie (węg. Pancsova), 13. Banacki Pułk Piechoty Pogranicza Wojskowego w Caransebeș, 14. Siedmiogrodzki Pułk Piechoty Pogranicza Wojskowego (były 1. Szeklerski) w Miercurea-Ciuc (węg. Csíkszereda), 15. Siedmiogrodzki Pułk Piechoty Pogranicza Wojskowego w Târgu Secuiesc (węg. Kézdivásárhely, niem. Szekler Neumarkt), 16. Siedmiogrodzki Pułk Piechoty Pogranicza Wojskowego (były 1. Rumuński) w Orlat (węg. Orlát), 17. Siedmiogrodzki Pułk Piechoty Pogranicza Wojskowego (były 2. Rumuński) w Năsăud (węg. Naszód), 18. Banacki Pułk Piechoty Pogranicza Wojskowego w Belej Crkvie (niem. Weißkirchen), Batalion Czajkistów w Titlu.
Każda z tych jednostek posiadała okręg pułkowy dzielący się na dwanaście rejonów kompanijnych. Dwa pułki pograniczne tworzyły brygadę. Dowódcy wojskowi wszystkich szczebli sprawowali na terenie pogranicza władzę polityczną. Obok piechoty, siły pograniczne składały się z nielicznych jednostek jazdy oraz z tzw. batalionu czajkistów (od czajek). Formacje pograniczne używane były w razie potrzeby także poza terenem Pogranicza. Początek likwidacji Pogranicza Wojskowego nastąpił w 1850, kiedy osadnikom nadano ziemię na własność. Pułki pograniczne stopniowo zamieniano na zwykłe liniowe pułki piechoty, aż do roku 1873.