XVI, XXVII.
W tekście O śmierci Peregrinosa stwierdza, że w Palestynie zetknął się z nauką chrześcijan oraz wspomina zabitego tam Jezusa, wyrażając się o nim w tonie przychylnym (określa go jako „wielkiego człowieka”). Zarazem naśmiewa się z „szaleńczych” wyobrażeń chrześcijan (np. życie po śmierci) i powiela fałszywe informacje na ich temat, takie jak istnienie specjalnie przykazanej „chrześcijańskiej diety”. Jednocześnie współczuje wyznawcom Chrystusa, twierdząc, że są oni naiwni niczym dzieci i byle hochsztapler, jakim jego zdaniem był Peregrinos Proteus, może wkraść się w ich łaski i żyć na ich koszt. W innym dziele (Aleksander, czyli Fałszywy Prorok) Lukian jednym tchem wymienia bezbożników, chrześcijan i epikurejczyków, jako wrogów kultu boga-węża Glykona (sam kult również był wykpiwany przez Lukiana). W jeszcze innym dziele (Niedowiarek, czyli Przyjaciel bredni) Lukian prawdopodobnie nawiązuje do osoby Jezusa. Dość dokładnie opisuje działalność pewnego Syryjczyka z Palestyny, który wypędzał złe duchy z ludzi.
Twórczość