thumb|Perskie monety z Samarii, ok. 375–333 p.n.e. thumb|Samaryjska wioska ok. 1915 thumb|Krajobraz Samarii Samaria ( As-Sāmira, Szomeron) – kraina historyczna w środkowym Izraelu i w Autonomii Palestyńskiej, położona między Galileą a Judeą.
Według podziału administracyjnego Izraela część tych ziem należy do Dystryktu Judei i Samarii, jednak w większości te tereny należą do Państwa Palestyna.
Geografia Na północy Samaria graniczy z Doliną Jezreel, na wschodzie z rzeką Jordan, na południu z Judeą i na zachodzie z równiną Szaron.
Najwyższym punktem Samarii jest góra Gerizim (881 m n.p.m.). Jest to święta góra zarówno dla wyznawców judaizmu jak i Samarytan.
Historia Samaria (, arab. السَّامِرَة, as-Samira), oznacza dosłownie „wieżę strażniczą”. Nazwa wywodzi się od tak nazywanego wzgórza, które Izraelski król Omri (876–869 p.n.e.) kupił za 2 talenty srebra i wybudował na nim miasto Samaria (Szomeron), które zostało stolicą Królestwa Izraela. Ruiny miasta Samaria (późniejszej Sebastii) znajdują się w muhafazie Nablusu, w pobliżu palestyńskiej wsi Sebastia.
W 732 p.n.e. królestwo Izraela zostało uzależnione, a w roku 722 p.n.e. zniszczone przez Asyrię, której wcześniej zmuszone było płacić wysokie daniny. Asyryjczycy uprowadzili Izraelitów, a na ich miejsce osiedlili ludność z Babilonii.