W 1974 był sygnatariuszem Listu 15, dotyczącego sytuacji Polaków w ZSRR. Pod koniec lat 70. związał się z opozycją demokratyczną (KOR). Był też współpracownikiem Polskiego Porozumienia Niepodległościowego. Od 1977 publikował coraz częściej w gazetach opozycyjnych w obiegu podziemnym, co doprowadziło do jego internowania po ogłoszeniu w grudniu 1981 stanu wojennego. Po politycznych zmianach w Polsce w latach 1989–1991 jako reprezentant Komitetu Obywatelskiego (przystąpił do ROAD, zasiadał w radzie naczelnej tej partii), a następnie Unii Demokratycznej, sprawował mandat senatora I kadencji. Działał na rzecz niemiecko-polskiego pojednania. Opowiadał się za pojednaniem i zbliżeniem polsko-żydowskim, stał na czele Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Izraelskiej (TPPI).
W 1993 uczestniczył z ramienia Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (obok Jana Błeszyńskiego, Edwarda Pałłasza i dyrektora generalnego Witolda Kołodziejskiego) w końcowej fazie prac nad nowymi przepisami dotyczącymi prawa autorskiego i praw pokrewnych.