Zdaniem ekspertów skargi nie miały szans na powodzenie, gdyż Powiernictwo nie próbowało dochodzić swoich praw przed sądami w Polsce, czego wymaga Europejska Konwencja Praw Człowieka, ustanawiająca trybunał. Skargi dotyczyły też okresu, gdy konwencja jeszcze nie istniała. Polska zaś ratyfikowała ją dopiero w 1991 r., co też nie jest dla sprawy bez znaczenia.
Z uwagi na niezgodność ratione personae, ratione temporis oraz ratione materiae skargi osób reprezentowanych przez Powiernictwo zostały w całości odrzucone przez Trybunał decyzją z dnia 7 października 2008 r. Ponadto Trybunał orzekł, że Powiernictwo nie posiada czynnej legitymacji prawnej w przedmiocie sprawy.
Na decyzję z 7 października 2008 r., wydaną w odniesieniu do skarg złożonych przez Powiernictwo Pruskie, ETPC powołał się także w innych sprawach. Dnia 9 grudnia 2008 r. zostały wydane w kolejnych postępowaniach decyzje odrzucające indywidualne skargi skierowane przeciwko Polsce. Mowa tu o sprawach: Heinrich Fenske v. Polska, Franz Heuer v. Polska, Markward von Loesch v. Polska, Wilhelm Marrek v. Polska, Gerhard Stumpe v. Polska, Elwira Toscano v. Polska, Karin Emma Alma Zimmermann v.