1 września 1970 roku żołnierze brygady wzięli udział w uroczystościach na pl. Zwycięstwa w Gryficach, informując w ten sposób społeczeństwo miasta o swoim przybyciu. Od tej pory na żadnej uroczystości patriotycznej nie zabrakło żołnierzy brygady. Przeniesienie dowództwa brygady do Gryfic zamknęło drugi etap zmian organizacyjnych. W 1972 roku Minister Obrony Narodowej wyróżnił brygadę „Medalem za osiągnięcia w służbie wojskowej”. Równało się to z uznaniem jednostki za najlepszą w Wojsku Polskim. Medalem tym brygada była wyróżniana jeszcze pięciokrotnie: w latach 1979, 1980, 1983, 1986 i 1987.
Kolejny etap rozwoju Trzeci etap tworzenia brygady to lata 1973–1974. W tym okresie ugrupowanie bojowe brygady powiększyło się o kolejne dywizjony rakietowe uzbrojone w przeciwlotnicze zestawy rakietowe typu S-125M Newa: 66 dywizjon rakietowy Obrony Powietrznej (Wicko Morskie) (Nacmierz), 67 dywizjon rakietowy Obrony Powietrznej (Unieście), 70 dywizjon rakietowy Obrony Powietrznej (Łunowo), 71 dywizjon rakietowy Obrony Powietrznej (Pobierowo). Były one rozmieszczane – tak jak poprzednie – wzdłuż wybrzeża morskiego, naprzemiennie z zestawami S75M, rozciągając ugrupowanie bojowe prawie do Ustki, gdzie sąsiadowało z Jednostkami 4 Brygady OPK z Gdyni.