w konsekwencji, łącząc nielegalnie funkcje kanclerza i prezydenta, utracił prawo do mianowania kogokolwiek na oba te stanowiska (dotyczyło to zarówno Josepha Goebbelsa jako kanclerza, jak i Dönitza jako prezydenta), brak uprawnień do mianowania rządu przez następców – gabinet Lutza Schwerina von Krosigka (powołany po samobójstwie Goebbelsa 1 maja 1945 r.) opierał się na mandacie od osoby, która sama nie posiadała legitymacji prawnej do sprawowania urzędu prezydenta, co czyniło rząd we Flensburgu ciałem pozbawionym jakichkolwiek podstaw prawnych. Wobec braku jakiegokolwiek organu o przednazistowskim rodowodzie konstytucyjnym, który mógłby legalnie przejąć obowiązki głowy państwa i zapewnić ciągłość władzy państwowej zgodnie z porządkiem weimarskimOstatnią osobą posiadającą taką legitymację był prezes Sądu Najwyższego Rzeszy (niem. Reichsgericht) Erwin Bumke – zgodnie z art. 51 konstytucji weimarskiej, to właśnie on (a nie wyznaczony w testamencie następca) miał obowiązek zastępować prezydenta Rzeszy w przypadku jego śmierci lub niemożności sprawowania urzędu do czasu przeprowadzenia nowych wyborów. Samobójstwo Bumkego 20 kwietnia 1945 r. ostatecznie zlikwidowało tę jedyną legalną drogę sukcesji.