W klasyfikacji generalnej dało mu to ósmą pozycję.
Latem 2006 roku zwyciężył w dziewiątej edycji LGP. Wygrał dwa z czterech konkursów i wyraźnie wyprzedził w klasyfikacji swoich rodaków: drugiego Mario Stechera oraz trzeciego Felixa Gottwalda. W sezonie 2006/2007 osiągnął najlepsze wyniki w historii swoich startów w Pucharze Świata. Pięciokrotnie stawał na podium, przy czym 3 grudnia 2006 roku w Lillehammer odniósł swoje pierwsze zwycięstwo wygrywając sprint. W sezonie tym najlepszy był także w starach masowych 16 grudnia w Ramsau i 19 stycznia 2007 roku w Tesero. W klasyfikacji generalnej zajął czwarte miejsce, tracąc do trzeciego Magnusa Moana z Norwegii tylko 5 punktów. mistrzostwa świata w Sapporo w 2007 roku były pierwszą dużą imprezą od 6 lat, na której nie zdobył żadnego medalu. W konkursie drużynowym wraz z kolegami zajął czwarte miejsce. Austriacy przegrali walkę o brązowy medal z Norwegami o zaledwie 0,4 sekundy. W startach indywidualnych znacznie lepiej wypadł w zawodach metodą Gundersena, zajmując trzecie miejsce po skokach. Na trasę biegu wyruszył 22 sekundy za prowadzącym Francuzem Jasonem Lamy-Chappuis i 10 sekund za Finem Anssim Koivurantą. W biegu wyprzedził Francuza, jednak Fina nie dogonił.