przypuszcza się, że swoich górskich widoków nie doświadczył nigdy osobiście. W latach 60. malował wiele scen zimowych o posępnym nastroju, np. Pejzaż zimowy, 1661 (Gemaldgalerie, Berlin).
Jego pejzaże nie ukazywały konkretnych fragmentów natury („Nigdy nie jest to natura widziana obiektywnie, nie jest to inwentaryzacja rzeczywistości.”), bardziej bywały one odzwierciedleniem stanu ducha, obiektem medytacji. Cmentarz żydowski jest na przykład połączeniem motywu cmentarza żydowskiego w Amsterdamie z ruinami kościoła w Brederode w całości symbolizującym znikomość ludzkiego życia i wysiłków. W obrazie Krzak artysta ukazał jedynie krzew szarpany na wydmie wichurą, ale wczepiony korzeniami w jałową glebę. Szczególnie ostatnie dzieła malarze wieńczą jego widoczną i wcześniej skłonność do ekspresyjnego heroizowania topografii.
Kolejność prac wykonywanych w ostatniej fazie twórczości nie jest znana, gdyż po 1663 roku artysta zaprzestał datowania obrazów.