Bitwa pod Las Navas de Tolosa (lub Colossas) – starcie zbrojne, które miało miejsce 16 lipca 1212 roku. Uznawane jest za jeden z punktów zwrotnych historii średniowiecznego Półwyspu Iberyjskiego. Była to jedna z przełomowych bitew rekonkwisty, która zakończyła się ostatecznym wyparciem Saracenów (Arabów) z zachodniej Europy.
Liczebność Armia chrześcijańska, licząca w sumie od 50 do 80 tys. ludzi, składała się z oddziałów kastylijskiego króla Alfonsa VIII. Połączyły się one z armiami jego chrześcijańskich rywali: króla Nawarry Sancha VII, króla Aragonii Piotra II, króla Portugalii Alfonsa II. Do wojsk z Półwyspu Iberyjskiego przyłączyli się też rycerze z całej Europy (w tym rycerstwo z Poitou), wezwani przez papieża Innocentego III na krucjatę oraz milicje miejskie z terytoriów sprzymierzonych dowódców krucjaty. Na papieski apel odpowiedziały też zakony rycerskie.
Armia muzułmańska w liczbie od 90 do 120 tys. ludzi, była złożona z wojsk kalifa Muhammada an-Nasira. Wspierała go lekka jazda berberyjska i oddziały arabskie.