Xerox Ethernet – wczesna, opracowana w 1978 roku wersja Ethernetu, standardu powszechnie obowiązującego w sieciach lokalnych. Powstała ona w Palo Alto Research Center, słynnym kalifornijskim ośrodku badawczym firmy Xerox, a jej twórcami byli Bob Metcalfe oraz David Boggs.
Jest to historycznie najwcześniejsza sieć LAN stosująca okablowanie. Jej ideą było przesyłanie informacji we wspólnym medium, którym był kabel koncentryczny o maksymalnej długości 2500 m. Co 500 metrów umieszczano urządzenia regenerujące sygnał. Na końcach kabla stosowano tłumiki zapobiegające odbiciu sygnału. Komputery były dołączane do medium za pomocą nakręcanych na kabel nadajników-odbiorników. Prędkość transmisji wynosiła 2,94 Mbit/s. Po raz pierwszy wprowadzono też nasłuchiwanie medium przed wysłaniem wiadomości oraz detekcję kolizji (algorytm CSMA/CD).
Struktura ramki Struktura ramki została opracowana przez firmy DEC, Intel i Xerox (stąd nazwa standardu – DIX Ethernet, pochodząca od pierwszych liter nazw tych firm):
Preambuła Adres docelowy Adres źródłowy Typ Dane FCS 8 B 6 B 6 B 2 B 46-1500 B 4 B
- Preambuła – każdy z 8 bajtów ma postać 10101010, co przy zastosowaniu kodowania Manchester skutkuje otrzymaniem fali prostokątnej o częstotliwości 10 MHz trwającej 6,4 ms, pozwalając na synchronizację odbiornika z nadajnikiem.