Zakażone w okresie wiosennym tegoroczne pędy nie wytwarzają następnej wiosny nowych pędów albo też pędy te są krótsze niż zwykle. Przyczyną tego jest przeżywiczenie pączków szczytowych w jesieni lub na początku zimy. Pączki szczytowe słabną i wcześniej czy później zamierają. Znajdujące się w górnej części porażonych pędów igły brunatnieją (zaczynając od dołu) i przedwcześnie opadają. Na styku żywej części pędu z częścią martwą widoczny jest wyraźny, raptowny spadek grubości pędu zamarłego. W tej fazie porażenia można w górnej części korony i na gałęziach bocznych obserwować liczne martwe pędy, a w przypadku silniejszych ataków choroby drzewa mogą całkowicie obumrzeć. W rok później z pączków przybyszowych, powstałych u nasady zamarłych pędów, wytwarzają się często gęste skupienia jasnozielonych pędów, przypominających małe czarcie miotły. W tym samym czasie na zabitych pędach i na martwych, ale jeszcze nie opadłych igłach (zwykle u ich nasady) ukazują się pyknidia. Brunatno czarne miseczki w mniejszym lub większym natężeniu pojawiają się rok później. W warunkach dużej wilgotności miseczki szeroko się otwierają i uwidaczniają hymenium o szarosinawej barwie.