Po rozpoczęciu okupacji niemieckiej, polska spółka została rozwiązana, a niemieckie władze utworzyły w jej miejsce „Glühlampenwerk Osram – GmbH” (Fabryka Żarówek Osram spółka z o.o.) pod całkowicie niemieckim zarządem. Utrzymano przedwojenny poziom produkcji. W roku 1944 sprowadzono z Niemiec kolejne zespoły maszyn, dzięki czemu rozszerzono asortyment i podwojono produkcję. Wobec nadciągającego frontu wojennego całą fabrykę ewakuowano jednak wkrótce do Niemiec. Berlińska fabryka Osram wykorzystywała pracę przymusową Polaków – spędziła w niej kilka miesięcy wywieziona podczas powstania warszawskiego historyczka Natalia Gąsiorowska.
W styczniu 1945 roku po wyzwoleniu miasta w budynku fabrycznym zastano jedynie resztki maszyn. Mimo to polskim fachowcom po dwóch miesiącach udało się dokonać rozruchu zmontowanych zespołów i rozpocząć produkcję. Po prawie roku działalności zakład został upaństwowiony i otrzymał nazwę „Polska Żarówka Osram – SA”. Podpisano też dziesięcioletnią umowę licencyjną z firmą Philips. Rozwijająca się fabryka przetrwała pod tą nazwą do listopada 1960, w którym to roku przemianowano ją na „Pabianicka Fabryka Żarówek – Polam”.