thumb|Państwa we władaniu dynastii Jagiellonów pod koniec XV wieku thumb|Polski husarz z I połowy XVI wieku thumb|Jeździec moskiewski z I połowy XVI wieku thumb|Zbroja płytowa typu niemieckiego, polskiego rycerza zaciężnego około 1514 thumb|Zygmunt I Stary Wojna litewsko-moskiewska 1512–1522 – wojna stoczona pomiędzy Polską, wspieraną przez Wielkie Księstwo Litewskie a Wielkim Księstwem Moskiewskim w latach 1512–1522.
Geneza Po zawarciu pokoju wieczystego z Wielkim Księstwem Moskiewskim w 1508, kończącego wojnę moskiewską 1507–1508, Zygmunt I Stary podpisał sojusz zaczepno-odporny z chanem krymskim Mengli I Girejem.
W 1512 Tatarzy krymscy, działając w porozumieniu z królem Polski przeprowadzili serię najazdów łupieżczych na południowe tereny Wielkiego Księstwa Moskiewskiego. Wysunięte czambuły dotarły nawet pod Riazań. W drodze powrotnej na Krym, Tatarzy wypełniając postanowienia sojuszu, oddali w Kijowie Polakom i Litwinom 1/3 swoich łupów.
Wszystko to, w połączeniu z oskarżeniami wysuwanymi przeciwko Polakom i Litwinom, o rzekome prześladowanie przebywającej na dworze wileńskim Heleny Moskiewskiej, wdowy po Aleksandrze Jagiellończyku, stało się casus belli dla wielkiego księcia moskiewskiego Wasyla III.