Fototelegrafia – rodzaj symilografii, w której stosuje się metody fotograficzne w procesie odbioru i utrwalania wiadomości. Przesyłanie obrazów na odległość za pośrednictwem prądu elektrycznego. Pierwsze doświadczenia z tej dziedziny przeprowadzał na początku XIX wieku H. Davy, któremu udało się odtwarzać proste znaki na płytce pokrytej jodkiem srebra, ulegającym rozkładowi pod wpływem prądu.
Urządzenie kopiujące na odległość rysunki konturowe, tzw. pantelegraf, zbudował w połowie XIX wieku Giovanni Caselli.
Dalszym postępem w rozwoju fototelegrafii było zastosowanie komórki fotoelektrycznej do analizy obrazu (telewizja), co umożliwiało przekazywanie za pomocą impulsów elektrycznych półtonów, a zatem przekazywanie fotografii.
W 1907 roku weszły do użytku urządzenia do przesyłania fotografii na odległość konstrukcji E. Belina, tzw. belinografy. Belinograf był pierwszym urządzeniem, które w 1921 roku posłużyło do przesłania fotografii drogą radiową przez Ocean Atlantycki, a także pierwszym urządzeniem fototelegraficznym wprowadzonym do użytku prasowego. W 1928 roku aparat tego typu został zainstalowany na stałe w redakcji dziennika „The Scotsman”.