thumb|Grób Władysława Grotyńskiego na Cmentarzu w Starej Miłosnej Władysław Jan Grotyński (ur. 16 października 1945 w Arciszewie, pod Płockiem, zm. 28 czerwca 2002 w Warszawie) – polski piłkarz, występujący na pozycji bramkarza. Zawodnik Mazura Karczew, Legii Warszawa, Zagłębia Sosnowiec; mistrz i reprezentant Polski.
Kariera Mając 14 lat, zaczął treningi w Mazurze Karczew, z którego w 1964. przeszedł do stołecznej Legii. Zadebiutował w niej 17 marca 1965 w meczu z TSV 1860 Monachium, nie puścił w nim bramki, zostając bohaterem meczu. W ciągu 7 lat zagrał 149 spotkań z „eLką” na piersi (ostatni mecz 16 czerwca 1971 z Górnikiem Zabrze). W 1966 zdobył Puchar Polski, a w latach 1969 i 1970 został mistrzem Polski. W tym ostatnim roku przez 759 minut pozostawał bez straty gola. Na jego odejście z Legii wpłynęła „afera dolarowa”, kiedy to podczas wyjazdu do Rotterdamu na mecz z Feyenoordem razem z Januszem Żmijewskim, przemycił do Polski dolary. Trafił na dwa lata do więzienia. Legia, jako klub wojskowy, nie mogła sobie pozwolić na utrzymywanie zawodnika, który ma na koncie wyrok sądowy, dlatego po wyjściu z więzienia, w 1974 r. przeszedł do Zagłębia Sosnowiec.