Grabowski uprawiał krytykę zaangażowaną ideologicznie, podobnie jak Edward Dembowski, aczkolwiek opartą na odmiennych założeniach światopoglądowych. Jako krytyk zajmował stanowisko konserwatywne. Uznawał znaczenie arystokracji, szlachty oraz katolicyzmu. Ciągłość tradycji widział jako gwarancję ładu społecznego i estetycznego. Niechętnie odnosił się do wszelkich rewolucji i gwałtownych zmian w strukturze społecznej. W zakresie estetyki przeciwny był skrajnościom poetyki i ideologii romantyzmu. U podstaw jego filozofii stała afirmacja tradycji i przeszłości, nie zaś bunt i negacja.

Dużą wagę przykładał do historycznych i socjologicznych uwarunkowań sztuki. Na literaturę patrzył jako na obraz życia i ludzi w danym okresie. Ideałem estetycznym Grabowskiego była powieść, zwłaszcza historyczna. Jego zdaniem powieść taka powinna zastąpić hołubioną przez romantyzm poezję. Przykładem takich powieści była dla Grabowskiego twórczość Waltera Scotta, w której upatrywał uosobienie pisarskiej bezstronności, harmonię między uogólnieniami i drobiazgami, losami bohaterów jednostkowych i zbiorowych, jak naród.