On jest ci naznaczony”. Niestety, wygląda na to, że król zwątpił w przepowiednię. Gurnemanz przekazuje królowi balsam od (jak to powiedział) „zakłamanej” Kundry. Amfortas z wdzięcznością odbiera lek i pyta, czy ma podziękować. Kundry odpowiada: „balsam jest z Arabii”, „nie dziękuj” oraz zwracając się do rycerzy „odprowadźcie króla do kąpieli” (by przyniosła mu ulgę w cierpieniu). Amfortas, wraz z orszakiem, udaje się nad brzeg świętego jeziora (po kąpieli nastąpi ceremonia odsłonięcia Graala). Na scenie zostają Gurnemanz, Kundry i dwóch strażników. Strażnicy wyraźnie nie lubią Kundry, którą chcą ukarać za to, że rzekomo pragnie zniszczyć ich pana. Szturchają ją, próbują przegonić. Przerywa im Gurnemanz. Przypomina, że to właśnie Kundry pomagała bractwu w chwilach zwątpienia, a „jeśli szkoda jakaś powstawała, to tylko korzyść z tego wychodziła”. Gurnemanz przyznaje, że „być może ciąży na niej klątwa”, „może ona żyje tu w innym wcieleniu, po to, aby zmyć winę z poprzedniego życia” oraz „czynami swymi pokutę odbywa, służąc bractwu i sobie”.