Abu Bakr ibn Umar (zm. w 1087; arabski: أبو بكر بن عمر) – przywódca Almorawidów.
Życiorys Abu Bakr ibn Umar był bratem Jahji ibn Umara, przywódcy berberskiego plemienia Lamtuna, należącego do konfederacji Sanhadża na zachodniej Saharze. W 1046 roku wraz z bratem przyłączył się do religijnego przywódcy Abdullaha ibn Jasina, głoszącego swoją naukę wśród Berberów. W czasie powstania plemienia Dżudala, które doprowadziło do przejściowego wypędzenia Abdullaha ibn Jasina i jego popleczników, ten wyznaczył Jahję ibn Umara na przywódcę nowo powstałego przymierza Almorawidów. Jahja zginął w walce z plemieniem Dżudala w roku 1056, a Abu Bakr ibn Umar został przez Abdullaha ibn Jasina mianowany nowym przywódcą Almorawidów. Objąwszy władzę, Abu Bakr stłumił powstanie plemienia Maghrawa w Sidżilmasie, a sam osiadł w mieście Aghmat.