Zanim zawodnik wykona rzut karny, wcześniej sędzia musi dać sygnał. W przypadku, gdy zawodnik kopnie piłkę przed gwizdkiem, wówczas sędzia zarządza powtórkę. Kiedy piłkarz zacznie rozbieg, może się zatrzymać, lecz nie może zamarkować strzału. W przypadku, kiedy piłkarz zatrzyma się przed piłką, markując uderzenie, sędzia zarządza powtórzenie rzutu karnego.
Jeżeli piłka po uderzeniu w serii rzutów karnych wróci na boisko, gdyż wybije ją bramkarz, zawodnik nie może dobić jej do bramki, a jeżeli tak uczyni, nie przyniesie to zmiany rezultatu (inaczej niż po rzucie karnym podyktowanym podczas gry, kiedy strzelec może dobijać piłkę odbitą przez bramkarza). Trafienie zostaje natomiast uznane, jeśli piłka odbije się od ciała bramkarza i wpadnie do bramki oraz gdy piłka odbije się od słupka/poprzeczki, po czym wpadnie do bramki. Niegdyś obowiązywał przepis mówiący, że bramkarz do momentu strzału musi stać na linii bramkowej. W przeciwnym wypadku karny był powtarzany. Przepis ten okazał się jednak „martwy”, ponieważ bramkarze i tak wychodzili przedwcześnie z linii, a sędziowie nie reagowali. Przykładem takiej sytuacji był rzut karny Jakuba Błaszczykowskiego w meczu z Portugalią podczas Mistrzostw Europy 2016 – to właśnie on wykluczył Polskę z dalszego turnieju. Przepis został zmodyfikowany i obecnie bramkarz może opuścić linię bramkową jedną nogą.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Terminologia piłki nożnej