Ich pierwotnymi siedzibami były pierwsze niehiszpańskie kolonie na Antylach: francuska Saint Kitts (której gubernatorem był Phillippe de Longvilliers de Poincy) i angielska Nevis. Po zlikwidowaniu tych osad przez oddziały hiszpańskie, przenieśli się na niewielką wyspę Tortugę, położoną u północnych wybrzeży Haiti, a następnie (po 1657 roku) do Port Royal na Jamajce. W każdym przypadku uznawanie przez nich władzy tamtejszych królewskich gubernatorów było nominalne; natomiast przedstawiciele oficjalnej władzy nie ingerowali w ich działalność, pobierając jedynie od ich łupów dziesięcioprocentowy podatek. Inną bazą była Île-à-Vache, położona między Tortugą a Jamajką.
Charakter i działalność Bukanierzy zorganizowani byli jako tak zwane Bractwo Wybrzeża. Decyzje o planowanych wyprawach i podziale zdobyczy podejmowano w sposób demokratyczny. Atakowali statki i napadali na tereny należące do Hiszpanii, sprzymierzając się z siłami Anglii, Francji i Holandii. W pierwszym okresie atakowali głównie pojedyncze statki, zarówno pełne kolonialnych skarbów, jak i łodzie miejscowych rybaków.