Formy działania W działalności kontrwywiadowczej wyróżnia się dwa wzajemnie uzupełniające się wymiary: bezpieczeństwo (działania defensywne) oraz kontrszpiegostwo (działania ofensywne). Wymiar defensywny polega na biernej ochronie własnych struktur przed ukrytym atakiem, natomiast wymiar ofensywny na rozpoznaniu konkretnego przeciwnika, poznaniu jego operacji oraz penetrowaniu ich i manipulowaniu nimi tak, aby obrócić je przeciwko niemu. Obok wymiaru taktycznego wyróżnia się także kontrwywiad strategiczny, ukierunkowany na rozpoznanie i neutralizację całości potencjału wywiadowczego przeciwnika, a nie pojedynczych spraw.
Metody i techniki Do typowych metod kontrwywiadu należą obserwacja i kontrobserwacja, penetracja struktur przeciwnika, werbowanie i prowadzenie agentów podwójnych, prowokacja, gra operacyjna oraz dezinformacja. Kontrwywiadowca, w odróżnieniu od funkcjonariusza policji dążącego do możliwie szybkiego zatrzymania sprawcy, zwykle nie ujawnia od razu posiadanej wiedzy, lecz dąży do jak najpełniejszego rozpoznania i kontrolowania działań przeciwnika.