Będąc w związku z Zuylen Vivien otrzymywała listy od tajemniczej wielbicielki ze Stambułu. Była nią Kerime Turkhan Pasza, żona tureckiego dyplomaty. Intensywna wymiana listów była przyczyną krótkich, tajnych spotkań obu kobiet. Kerime została wychowana znając język francuski, kultywując pomimo tego islamską tradycję, chodziła z ukrytą twarzą, nie mogła podróżować bez woli męża. W międzyczasie, w 1907 roku, Zuylen porzuciła Vivien dla innej kobiety; zerwanie więzi pomiędzy Renée a Helene było głośno komentowane w środowisku artystycznym. Zrozpaczona Vivien wyjechała ze swoją matką do Japonii, potem na Hawaje. Podczas podróży poetka rozchorowała się. Rok później doszło do kolejnego szoku: Kerime przeprowadzając się z mężem do Sankt Petersburga zakończyła romans.
Vivien została mocno dotknięta tymi stratami. Zaczęła nadużywać alkoholu, narkotyków, zwróciła się w stronę sadomasochistycznych fantazji. Zawsze ekscentryczna, zaspokajała najdziwniejsze fetyszowe zachcianki. Jej kondycja psychiczna była w coraz gorszym stanie, popadła w depresję, przestała przyjmować jedzenia – był to podstawowy czynnik gorszego stanu zdrowia.